på bordet står det ein drink, knall blå, den er ikkje hans men den ser jævla dum ut. tjuesjette etasje, han overvåkar kvinnene nede på gata, fotograferer dei utan at dei veit det, prøver å finna ut kva cup han vil vera(han ser ut som ein d). i lomma har han eit avtalekort med ein lege i eit anna land. om to timar reiser han og ho veit ingenting enda, derfor desse idiotiske drinkane. han kjem til å hoppa på eit tog og reisa fra alt, reisa fra seg sjølv og fra ho og vekk fra sin eldgamle jobb(med blomar rundt graver og kyrkjer). han fotograferer ho for å hugsa alle detaljar, freknene på nasen og kor tjukt liplineren er teikna. litt for å hugsa, men óg for å vita korleis han sjølv kjem til å sjå bli, som frigjort, som kvinne, som nokon sitt trofé med forkle med sløyfe bak og steika i ovnen. han snakkar om å vera einsam, ho seier at ho set pris på det, at ho skulle ønska ho kunne reisa langt vekk og brenna alle bruer bak seg, og akkurat da veit han at ho kjem til å tilgi han. han går forbi dansande masser og røykskyer, på bordet ligg eit brennande brev som forklarar alt. han tar heisen ned, og når dørene opnar seg i første etasje har eit heilt nytt liv begynt.