chet baker er her.

true

ferry ride
bileta er linka

søndagsmorgonar er til for scrambled eggs og tv. me har sjokolade i skapet, kanelbollar og cupcakes i frysaren. me et dei ikkje sjølv om me har lyst. det er den første londonhausten. ikkje i verdshistoria, men for meg. plutselig er det ikkje ferie lenger, men kvardag. med skule for han og bihulebetennelse for meg og eg legg meg under dyna og tenkjer at det ikkje var dette eg ville ha. eg skriv ned ord og setningar som aldri blir til noko ein kan sjå, forsvinn berre. fell frå treet og dør.

dei bygger det høgaste bygget i eu, eg køyrer forbi det med toget. ein liten gut seier "look mummy, the eiffel tower!" og ho forklarar at eiffeltårnet er i paris, at det er the shard, eit glasmonster som skal bli så høgt at ein må lena seg ut av vindauget for å sjå toppen. denne byen er altfor stor. på ein dårlig dag i ei dårlig veke reiser me til south kensington for å ta afternoon tea i ein vidunderlig vakker hage. me kjem fram ti minutt for seint og dei slepp oss ikkje inn. me står utanfor gitteret og ser inn på den vidunderlige vakre hagen og akkurat då eksploderar det og tårene renn langs med ansiktet mitt mens me går tilbake mot bussen. når ein er langt nede er eit støv på auget ein kniv i hjartet.

chet er her og tok hausten med seg. eg forsvinn inn i koppar med chai og artiklar om det uoppdaga london, enn kor paradoksalt det er. me møter nye personar på byen, nokon kliner og andre mistar noko som dei seinare finn att. telefonnummer som sklir inn i regntung ullgensar før ein eingong har komme seg på bussen heim. ein sovnar med invitasjonar til festar med badekar fulle av vin og gjennom veggen søv dei som snart skal reisa tilbake til den verkelege verda. eg går aleine på marknadar fulle av ostar og kjøt og folk som skrik, går i gater eg veit at eg likar, finn salt- og pepperbørser som er kaniner og kanskje kjem det til å vera okei. eg har olja systemet, fiksa knirket i golvet, kjøpt nye strømpebukser og malt tåneglene med gull og eg er klar.





about my london life having sort of a rough start.


oslo - paris - london / å flytta.

film 44the Sea of Pink

eg har tenkt så lenge på kva ein skal skriva om å flytta. sidan paris, då eg fekk dusinvis av mailar av unge dunkande lengtande jentehjarte som lurte på korleis det går, korleis orkar ein, korleis tør ein når ein har så altfor altfor lyst?


eg anar ikkje. har ingen idé. det einaste eg veit er at eg aldri lar meg sjølv tenka desse tankane: det er for skummelt det er for stort det er for langt det går ikkje det går ikkje eg vil heim til mamma. for når ein lar seg sjølv gjera det så er det som å ta ei nål og laga eit lite hol i den bobla som gjer at ein orkar og tør. og jo fleire hol jo fortare smeltar den berre vekk og blir ingenting anna enn ein drøm som ein ein gong hadde. (misforstå meg rett: det er lov til å tvila og til å vera redd, men det er ikkje lov til å marinera seg sjølv i desse tankane. da må ein berre rista på hovudet som ein tegneseriefigur til dei er vekk. eller begynna med krossbrodering.)


paris, som var ein slags generalprøve, var vanskelig nok. ein av kveldane rett før eg skulle reisa stod eg utanfor granit i thorvald meyers gate og hylgrein ned i kragen til fredrik. eg var full og kald og hysterisk ulykkelig. og så redd som eg aldri har vore før. så reiste eg til paris og det var det beste eg nokon gong hadde gjort. for meg sjølv og for forholdet til meg og jostein og for hjartesmil.  å reisa til london er det skumlaste og beste eg har gjort. eg grein ikkje ei einaste tåre. ikkje ei. sjølv om det gjorde vondt å ta farvel med folk rundt meg og sjølv om eg samla tårene til dei andre i ein stor grå ball i magen så var det så sinnsjukt befriande å sitta på gardermoen og tenka this is it. no startar det. sovna før flyet tok av, og då det landa følte eg meg som ein heilt ny person.


eg skjønnar på alle kommentarar og alle mailar at det finst hundrevis av dykk som les bloggen min og skulle ønska at de turte, at de hadde pengane, at de hadde ork. mitt beste tips: gjer akkurat det du vil. tenk på kor enkelt det egentlig er: ein bestemmer seg, ein sparar opp pengar, ein gjer research, ein hoppar i det. sjølv. aleine. eller med nokon andre ein stolar på som har lignande drømmar. finn ein liten leilighet i tokyo, new york, dublin, stockholm, paris. prøv å få deg ein jobb. les bøker på bussen og gå i matbutikkar du ikkje skjønnar deg på, klin med nokon du ikkje klarar å uttala navnet til og smil til nokon du aldri kjem til å sjå igjen. det handlar om å komma seg ut og føla på verden, vera i kontakt med det som skjer der ute, alle dei historiane som finst berre utanfor landegrensene, berre utanfor oss sjølve. men ein må ta steget sjølv og ikkje vera for redd. ikkje la tankane ta overhand, vita at det går bra til slutt uansett, for om det går til helvete så er det aldri så langt heim igjen at det ikkje går.


sjølvsagt er det vanskelig. det er ingen som har sagt at det er hundre prosent enkelt lett som ein plett. det er dagar der eg ligg i senga og berre sjekkar flybilettar og tenkjer at eg ikkje orkar å pusta om ikkje sara er her med meg. heile kveldar på skype med absolutt alle av våre næraste, med omvisningar i leiligheten og middagar saman. knuste hjarte på andre sida av atlanterhavet. det gjer vondt å vera så langt frå dei eg er glad i. men no er alt akkurat som det skal vera. fish&chips og tesco og oyster card. akkurat som me har planlagt det i fleire år no, akkurat som me har drømt om, å vera ein del av ein enorm by som lev sitt heilt eige liv, og ikkje ha noko anna å stola på enn kvarandre. for meg er det trøst i skype, i kino utan teksting, i sophie dahl på youtube og i scandinavian kitchen med fiskebollar, flatbrød, solo og makrell i tomat.


det går bra, skal du sjå. og om det går til helvete etter berre fire dagar så har du uansett turt. og prøvd. og reiser heim igjen med fleire nye opne rom i hjartet & historiar i lomma som aldri hadde vorte til heime. verda ventar på deg, og med verda meinar eg: koppar med espresso, ferske baguettar, gutar og jenter som vil klina, senger å sova i, hundar å helsa på, språk å læra, skilt å lesa, parkar å utforska og personar å bli kjent med. 


 


a text about having the guts to just leave home and out into the world, as i've received dozens of emails about my move to paris and london this year. bottom line: do it, go. if you want to. if you don't, that's ok too.


ord.

you gotta stop all your worryingDecember 15, 2010July 24, 2010






words.


å feira.

akkurat no feirar eg ein million ting samtidig, men så finst det berre eit par saker som eg kan dela. som til dømes at eg har budd i paris i ein heil månad utan problem, at det har gått fint, at eg og han der fine klarar oss heilt fint i forskjellige land sjølv om me saknar kvarandre. eg feirar at eg klarar å gå på kino aleine og på kafé aleine, og det var to store delmål på vegen som, tykkjer eg, alle jenter bør ha som stafett for seg sjølv. eg feirar óg ei heilt sinnsjuk lesarauke sidan eg flytta til paris og konkluderar med at de likar bloggen i ein større by. og det passar jo bra sidan eg flyttar til london til hausten med han der fine. noko anna eg feirar er at han der fine og foreldrene hans kjem hit i morgon. med jarlsberg og lakrisbåtar. og innimellom der feirar eg at det skjer så mykje fantastisk som framleis er hemmelig, og at eg veit at de kjem til å bli så glad når eg endelig kan fortelja. snart skal eg starta med å fortelja om magasinet, kven som skal vera med og korleis det blir. det feirar eg óg. magasinet mitt. min store stolthet her i livet er det faktisk, og så sjukt takksam eg er for at eg får driva på med det kvar dag. også feirar eg at lykke li har komt med nytt nydelig album som ligg på spotify. eg har spilt den herfra til himmelen dei siste dagane og sittedansa som ein vind, det burde de óg.

så heldig for meg at eg har så mykje å vera glad for, for eg er dritflink til å feira. veit berre ikkje med kva enda. skal holda dykk oppdaterte. kanskje blir det eit glas med vin eller kanskje blir det restaurantmiddag eller kanskje blir det min første parissykkeltur, kven veit. om de har noko å feira så syns eg at de skal gjera det. om de ikkje har det så syns eg at de skal få det. typ vinn eit spel på internett eller klipp ein centimeter av håret ditt. folk kastar vekk altfor mykje tid på stress når det finst så mykje å vera glad for om ein berre ser etter. det blir dagens leksjon. sjå etter. skriv ned. hugs. for kva er poenget ellers? sånn tenkjer i alle fall eg.



this is a tribute to the celebration of day-to-day life. today i'm celebrating a number of things, and i think you should too. what's the point of it all if you can't?


om å vera modig.

just an observation

eg har alltid vore modig. sjølv i skulegården med ansiktet i søla sparka eg tilbake så hardt som eg kunne. det hjalp ikkje då, men så er det heller ikkje verdt å dvela ved det vonde som har skjedd. det ligg der, og det definerar ein som menneske saman med alt det gode, men ein treng ikkje å dra det fram med mindre ein må. eg har ikkje alltid hatt det så bra som eg har det no, og når ein er yngre er det lett å tenka "this is my life", liksom, det er dette som er alt, er dette alt? (det er ikkje det, kors på halsen)

når ein er femten år trur ein at ein veit alt i heile verda. då eg var femten år var eg glad for at eg framleis var i live, for ønsket om å dø har i mitt liv til tider vore større enn ønsket om å stå opp. ein må vera modig for å stå opp, for å overleva, for å sei fuck you til angst, depresjon og mobbejævlar. også må ein orka ein heil del. eg er så takksam for at eg har orka og for at eg har stått ut. eg hugsar berre vagt enkelttilfelle med angstanfall eller med mobbing. men eg hugsar klart at eg var flinkast i klassen på tross av all psykisk og fysisk vold eg gjekk gjennom, eg hugsar at eg gjorde motstand. eg kan hugsa å innsjå at han faktisk elska meg, eg skulle aldri ha trudd at nokon kunne elska meg som han gjer, men han gjer det. enkelt og greit så gjer han det. berre sånn fordi. og eg kan hugsa å få vitnemålet mitt på vidaregåande, som eg absolutt aldri hadde trudd. fordi eg hadde orka og fordi eg hadde vore mindre stolt enn eg egentlig var og av og til sagt ifra at hei, eg har det ikkje så bra for tida så eg orkar ikkje å ta den prøva. for det er noko av det modigaste eg veit om, å sei ifra. å sleppa folk inn i den lille bobla som heiter psykisk grums. ein hugsar det som er bra, det som ein har orka og kor modig ein har vore, for det er den einaste måten ein faktisk greier å fungera på.

pappa brukar å sei til meg at den personen eg er no kjem eg til å vera resten av livet, og det er eg komfortabel med. eg er sta og utålmodig og kritisk og krass og sarkastisk og til tider ei belastning for han som bur med meg. men eg er óg sjølvstendig og sterk og flink og kreativ og smart og ein ressurs for han som bur med meg. det kan eg leva med. men det har tatt meg mange år å kjenna meg sjølv så godt som eg gjer.

eg veit at det finst så mange jenter som les det her som skulle ønska dei var bedre. at dei turte å kyssa han gutten eller ho jenta som dei likar, å ta kontakt med nye menneske, å dansa på dansegolvet, å drikka seg full for første gong. at dei turte å klippa pannelugg, sjølv om ei anna i klassen nettopp har gjort det. at dei turte å hoppa i sølepyttar. som alltid er glade og blide på skulen og på håndballtrening men som skrik seg i søvn kvar natt utan å skjønna kvifor, kvar det vonde kjem fra. for det tar tid å bli kjent med seg sjølv, det tar ork å vera modig.

det blir bedre. eg lovar deg. du skal få klina, du skal få drikka deg full, du skal få reisa til london med venninnene dine. du skal læra deg å sei nei når du ikkje vil, du skal læra deg å koka spaghetti heilt på eigen hånd. du skal orka og du skal vera modig, fordi det er det einaste ein kan gjera for å holda hovudet over vatnet. berre hold ut. det blir så sinnsjukt mykje bedre. berre ein orkar. ein kan vera akkurat den ein vil, om ein vil det nok. berre ver den beste du kan vera. om tjue år er mykje av det vonde gløymt likevel, medan ein tar alt det fine med seg. som små energimansjettar i hjartet og polaroidbilder i albumet.

 

 


about being brave and about getting out of bed to face the world every morning, even if you're a sixteen year old girl with an aching heart.