chet baker er her.

true

ferry ride
bileta er linka

sndagsmorgonar er til for scrambled eggs og tv. me har sjokolade i skapet, kanelbollar og cupcakes i frysaren. me et dei ikkje sjlv om me har lyst. det er den frste londonhausten. ikkje i verdshistoria, men for meg. plutselig er det ikkje ferie lenger, men kvardag. med skule for han og bihulebetennelse for meg og eg legg meg under dyna og tenkjer at det ikkje var dette eg ville ha. eg skriv ned ord og setningar som aldri blir til noko ein kan sj, forsvinn berre. fell fr treet og dr.

dei bygger det hgaste bygget i eu, eg kyrer forbi det med toget. ein liten gut seier "look mummy, the eiffel tower!" og ho forklarar at eiffeltrnet er i paris, at det er the shard, eit glasmonster som skal bli s hgt at ein m lena seg ut av vindauget for sj toppen. denne byen er altfor stor. p ein drlig dag i ei drlig veke reiser me til south kensington for ta afternoon tea i ein vidunderlig vakker hage. me kjem fram ti minutt for seint og dei slepp oss ikkje inn. me str utanfor gitteret og ser inn p den vidunderlige vakre hagen og akkurat d eksploderar det og trene renn langs med ansiktet mitt mens me gr tilbake mot bussen. nr ein er langt nede er eit stv p auget ein kniv i hjartet.

chet er her og tok hausten med seg. eg forsvinn inn i koppar med chai og artiklar om det uoppdaga london, enn kor paradoksalt det er. me mter nye personar p byen, nokon kliner og andre mistar noko som dei seinare finn att. telefonnummer som sklir inn i regntung ullgensar fr ein eingong har komme seg p bussen heim. ein sovnar med invitasjonar til festar med badekar fulle av vin og gjennom veggen sv dei som snart skal reisa tilbake til den verkelege verda. eg gr aleine p marknadar fulle av ostar og kjt og folk som skrik, gr i gater eg veit at eg likar, finn salt- og pepperbrser som er kaniner og kanskje kjem det til vera okei. eg har olja systemet, fiksa knirket i golvet, kjpt nye strmpebukser og malt tneglene med gull og eg er klar.





about my london life having sort of a rough start.


oslo - paris - london / flytta.

film 44the Sea of Pink

eg har tenkt s lenge p kva ein skal skriva om flytta. sidan paris, d eg fekk dusinvis av mailar av unge dunkande lengtande jentehjarte som lurte p korleis det gr, korleis orkar ein, korleis tr ein nr ein har s altfor altfor lyst?


eg anar ikkje. har ingen id. det einaste eg veit er at eg aldri lar meg sjlv tenka desse tankane: det er for skummelt det er for stort det er for langt det gr ikkje det gr ikkje eg vil heim til mamma. for nr ein lar seg sjlv gjera det s er det som ta ei nl og laga eit lite hol i den bobla som gjer at ein orkar og tr. og jo fleire hol jo fortare smeltar den berre vekk og blir ingenting anna enn ein drm som ein ein gong hadde. (misforst meg rett: det er lov til tvila og til vera redd, men det er ikkje lov til marinera seg sjlv i desse tankane. da m ein berre rista p hovudet som ein tegneseriefigur til dei er vekk. eller begynna med krossbrodering.)


paris, som var ein slags generalprve, var vanskelig nok. ein av kveldane rett fr eg skulle reisa stod eg utanfor granit i thorvald meyers gate og hylgrein ned i kragen til fredrik. eg var full og kald og hysterisk ulykkelig. og s redd som eg aldri har vore fr. s reiste eg til paris og det var det beste eg nokon gong hadde gjort. for meg sjlv og for forholdet til meg og jostein og for hjartesmil. reisa til london er det skumlaste og beste eg har gjort. eg grein ikkje ei einaste tre. ikkje ei. sjlv om det gjorde vondt ta farvel med folk rundt meg og sjlv om eg samla trene til dei andre i ein stor gr ball i magen s var det s sinnsjukt befriande sitta p gardermoen og tenka this is it. no startar det. sovna fr flyet tok av, og d det landa flte eg meg som ein heilt ny person.


eg skjnnar p alle kommentarar og alle mailar at det finst hundrevis av dykk som les bloggen min og skulle nska at de turte, at de hadde pengane, at de hadde ork. mitt beste tips: gjer akkurat det du vil. tenk p kor enkelt det egentlig er: ein bestemmer seg, ein sparar opp pengar, ein gjer research, ein hoppar i det. sjlv. aleine. eller med nokon andre ein stolar p som har lignande drmmar. finn ein liten leilighet i tokyo, new york, dublin, stockholm, paris. prv f deg ein jobb. les bker p bussen og g i matbutikkar du ikkje skjnnar deg p, klin med nokon du ikkje klarar uttala navnet til og smil til nokon du aldri kjem til sj igjen. det handlar om komma seg ut og fla p verden, vera i kontakt med det som skjer der ute, alle dei historiane som finst berre utanfor landegrensene, berre utanfor oss sjlve. men ein m ta steget sjlv og ikkje vera for redd. ikkje la tankane ta overhand, vita at det gr bra til slutt uansett, for om det gr til helvete s er det aldri s langt heim igjen at det ikkje gr.


sjlvsagt er det vanskelig. det er ingen som har sagt at det er hundre prosent enkelt lett som ein plett. det er dagar der eg ligg i senga og berre sjekkar flybilettar og tenkjer at eg ikkje orkar pusta om ikkje sara er her med meg. heile kveldar p skype med absolutt alle av vre nraste, med omvisningar i leiligheten og middagar saman. knuste hjarte p andre sida av atlanterhavet. det gjer vondt vera s langt fr dei eg er glad i. men no er alt akkurat som det skal vera. fish&chips og tesco og oyster card. akkurat som me har planlagt det i fleire r no, akkurat som me har drmt om, vera ein del av ein enorm by som lev sitt heilt eige liv, og ikkje ha noko anna stola p enn kvarandre. for meg er det trst i skype, i kino utan teksting, i sophie dahl p youtube og i scandinavian kitchen med fiskebollar, flatbrd, solo og makrell i tomat.


det gr bra, skal du sj. og om det gr til helvete etter berre fire dagar s har du uansett turt. og prvd. og reiser heim igjen med fleire nye opne rom i hjartet & historiar i lomma som aldri hadde vorte til heime. verda ventar p deg, og med verda meinar eg: koppar med espresso, ferske baguettar, gutar og jenter som vil klina, senger sova i, hundar helsa p, sprk lra, skilt lesa, parkar utforska og personar bli kjent med.



a text about having the guts to just leave home and out into the world, as i've received dozens of emails about my move to paris and london this year. bottom line: do it, go. if you want to. if you don't, that's ok too.


ord.

you gotta stop all your worryingDecember 15, 2010July 24, 2010






words.


feira.

akkurat no feirar eg ein million ting samtidig, men s finst det berre eit par saker som eg kan dela. som til dmes at eg har budd i paris i ein heil mnad utan problem, at det har gtt fint, at eg og han der fine klarar oss heilt fint i forskjellige land sjlv om me saknar kvarandre. eg feirar at eg klarar g p kino aleine og p kaf aleine, og det var to store delml p vegen som, tykkjer eg, alle jenter br ha som stafett for seg sjlv. eg feirar g ei heilt sinnsjuk lesarauke sidan eg flytta til paris og konkluderar med at de likar bloggen i ein strre by. og det passar jo bra sidan eg flyttar til london til hausten med han der fine. noko anna eg feirar er at han der fine og foreldrene hans kjem hit i morgon. med jarlsberg og lakrisbtar. og innimellom der feirar eg at det skjer s mykje fantastisk som framleis er hemmelig, og at eg veit at de kjem til bli s glad nr eg endelig kan fortelja. snart skal eg starta med fortelja om magasinet, kven som skal vera med og korleis det blir. det feirar eg g. magasinet mitt. min store stolthet her i livet er det faktisk, og s sjukt takksam eg er for at eg fr driva p med det kvar dag. ogs feirar eg at lykke li har komt med nytt nydelig album som ligg p spotify. eg har spilt den herfra til himmelen dei siste dagane og sittedansa som ein vind, det burde de g.

s heldig for meg at eg har s mykje vera glad for, for eg er dritflink til feira. veit berre ikkje med kva enda. skal holda dykk oppdaterte. kanskje blir det eit glas med vin eller kanskje blir det restaurantmiddag eller kanskje blir det min frste parissykkeltur, kven veit. om de har noko feira s syns eg at de skal gjera det. om de ikkje har det s syns eg at de skal f det. typ vinn eit spel p internett eller klipp ein centimeter av hret ditt. folk kastar vekk altfor mykje tid p stress nr det finst s mykje vera glad for om ein berre ser etter. det blir dagens leksjon. sj etter. skriv ned. hugs. for kva er poenget ellers? snn tenkjer i alle fall eg.



this is a tribute to the celebration of day-to-day life. today i'm celebrating a number of things, and i think you should too. what's the point of it all if you can't?


om vera modig.

just an observation

eg har alltid vore modig. sjlv i skulegrden med ansiktet i sla sparka eg tilbake s hardt som eg kunne. det hjalp ikkje d, men s er det heller ikkje verdt dvela ved det vonde som har skjedd. det ligg der, og det definerar ein som menneske saman med alt det gode, men ein treng ikkje dra det fram med mindre ein m. eg har ikkje alltid hatt det s bra som eg har det no, og nr ein er yngre er det lett tenka "this is my life", liksom, det er dette som er alt, er dette alt? (det er ikkje det, kors p halsen)

nr ein er femten r trur ein at ein veit alt i heile verda. d eg var femten r var eg glad for at eg framleis var i live, for nsket om d har i mitt liv til tider vore strre enn nsket om st opp. ein m vera modig for st opp, for overleva, for sei fuck you til angst, depresjon og mobbejvlar. ogs m ein orka ein heil del. eg er s takksam for at eg har orka og for at eg har sttt ut. eg hugsar berre vagt enkelttilfelle med angstanfall eller med mobbing. men eg hugsar klart at eg var flinkast i klassen p tross av all psykisk og fysisk vold eg gjekk gjennom, eg hugsar at eg gjorde motstand. eg kan hugsa innsj at han faktisk elska meg, eg skulle aldri ha trudd at nokon kunne elska meg som han gjer, men han gjer det. enkelt og greit s gjer han det. berre snn fordi. og eg kan hugsa f vitnemlet mitt p vidaregande, som eg absolutt aldri hadde trudd. fordi eg hadde orka og fordi eg hadde vore mindre stolt enn eg egentlig var og av og til sagt ifra at hei, eg har det ikkje s bra for tida s eg orkar ikkje ta den prva. for det er noko av det modigaste eg veit om, sei ifra. sleppa folk inn i den lille bobla som heiter psykisk grums. ein hugsar det som er bra, det som ein har orka og kor modig ein har vore, for det er den einaste mten ein faktisk greier fungera p.

pappa brukar sei til meg at den personen eg er no kjem eg til vera resten av livet, og det er eg komfortabel med. eg er sta og utlmodig og kritisk og krass og sarkastisk og til tider ei belastning for han som bur med meg. men eg er g sjlvstendig og sterk og flink og kreativ og smart og ein ressurs for han som bur med meg. det kan eg leva med. men det har tatt meg mange r kjenna meg sjlv s godt som eg gjer.

eg veit at det finst s mange jenter som les det her som skulle nska dei var bedre. at dei turte kyssa han gutten eller ho jenta som dei likar, ta kontakt med nye menneske, dansa p dansegolvet, drikka seg full for frste gong. at dei turte klippa pannelugg, sjlv om ei anna i klassen nettopp har gjort det. at dei turte hoppa i slepyttar. som alltid er glade og blide p skulen og p hndballtrening men som skrik seg i svn kvar natt utan skjnna kvifor, kvar det vonde kjem fra. for det tar tid bli kjent med seg sjlv, det tar ork vera modig.

det blir bedre. eg lovar deg. du skal f klina, du skal f drikka deg full, du skal f reisa til london med venninnene dine. du skal lra deg sei nei nr du ikkje vil, du skal lra deg koka spaghetti heilt p eigen hnd. du skal orka og du skal vera modig, fordi det er det einaste ein kan gjera for holda hovudet over vatnet. berre hold ut. det blir s sinnsjukt mykje bedre. berre ein orkar. ein kan vera akkurat den ein vil, om ein vil det nok. berre ver den beste du kan vera. om tjue r er mykje av det vonde glymt likevel, medan ein tar alt det fine med seg. som sm energimansjettar i hjartet og polaroidbilder i albumet.


about being brave and about getting out of bed to face the world every morning, even if you're a sixteen year old girl with an aching heart.